This Bright and Beautiful World
Greyhaven benut de ruimte tussen chaos en melodie goed op This Bright and Beautiful World. Gitaren zijn rusteloos en schurend. De zang trekt songs vaak naar iets directers. Het technische spel heeft veel kracht. Het overtuigt vooral wanneer dat vermogen een herkenbare stemmingswisseling dient.
In a Room Where Everything Dies begint zonder veel voorbereiding met zware gitaren, snelle drums en rauwe zang. De intensiteit staat meteen vast. All Candy verandert het perspectief. Een sterke groove en soepele zangmelodie vormen de uitvoering. Zo blijkt het begin breder dan de eerste momenten doen vermoeden.
De ritmesectie houdt het drukke materiaal beheerst. Ethan Spray drumt gedetailleerd en krachtig. De productie voorkomt puur mechanisch vertoon. Het geluid heeft genoeg karakter om scherpe gitaarbewegingen urgent te houden.
More and More Hands zet de zware en melodieuze ideeën dichtbij elkaar. Veranderende zang en felle gitaar geven beweging. Fed to the Lights is ruimtelijker. De melodie bouwt drama op, in plaats van alleen op weer een agressie-uitbarsting te vertrouwen.
And It's Still Too Loud wisselt snelle, zware passages met een rustig einde af. Dat leidt goed naar Ornaments from the Well. Een zachte opening groeit daar naar een veel grotere afsluiting. Die opbouw geeft een bestemming. Brent Mills draagt met zijn stem veel impact.
Vakmanschap en intensiteit leveren niet steeds even eigen songs op. Sommige rusteloze passages maken tijdens het spelen een sterkere indruk dan ze achterlaten. All Candy toont hoe nuttig directer schrijven kan zijn.
Toch biedt This Bright and Beautiful World een overtuigende verhouding tussen kracht en beheersing. De beste songs geven het zware spel via melodie een sterker doel. Vooral het slot werkt goed. Greyhaven heeft genoeg karakter om bekende invloeden de moeite waard te maken, ook wanneer de composities minder constant zijn dan het spel.
