The Bones of a Dying World
If These Trees Could Talk laat op The Bones of a Dying World overtuigend horen hoe plezierig gelaagde gitaren kunnen zijn. De instrumentale songs draaien om heldere melodieën, een stevige ritmesectie en wisselingen tussen licht en zwaar. Een grote koersverandering is er niet. Het spel en de heldere productie geven de vertrouwde aanpak wel veel leven.
Solstice is een goede kennismaking. De gitaren beginnen licht en open voordat de hele band meer kracht toevoegt. Tijdens de groei blijft de melodie gemakkelijk te volgen. Die balans tussen detail en impact is belangrijk: harde stukken houden de zachte ideeën hoorbaar, in plaats van ze alleen te bedekken.
Swallowing Teeth laat aanvankelijk meer ruimte rond de frases. Dat geeft even lucht voordat Earth Crawler een gespannen, onrustige stemming brengt. After the Smoke Clears laat de druk weer afnemen. De veranderingen zijn geleidelijk, maar geven het begin meer beweging dan een reeks vergelijkbare crescendo's.
The Giving Tree is een ander hoogtepunt. De eerste gitaarklanken nodigen uit. Lagen bas en drums maken de muziek vol zonder haar moeilijk te volgen te maken. De leadlijnen nemen veel van het expressieve werk over dat bij een andere band de zanger zou doen. Er zit iets hoopvols in, ook wanneer het geluid zwaarder wordt.
Die opleving klinkt ook in Berlin, dat gestaag naar een groter gitaargeluid bouwt. One Sky Above Us geeft het album een warm, ruim einde. De heldere mix helpt deze songs: verschillende partijen kunnen allemaal bijdragen aan de vorm van de muziek.
Het grootste bezwaar is hoe dicht de plaat bij een bestaand geluid blijft. De rinkelende gitaren, zorgvuldige opbouwen en ontladingen zijn bekend voor wie dit deel van de postrock kent. Met meer verrassingen zou het album een sterker eigen stempel zetten. Toch overtuigt The Bones of a Dying World door de melodieën en de beheersing van de instrumenten. Het is een meeslepende, goed gemaakte plaat, vooral voor wie een geleidelijke opbouw liever hoort dan een plotselinge verandering.
