Hellmode
Op Hellmode hoor je hoeveel Jeff Rosenstock kan zeggen door de ruimte rond zijn stem te veranderen. De gejaagde songs blijven gejaagd. Rustige passages hebben wel een duidelijke taak. Hij denkt na over verantwoordelijkheid, zelftwijfel en een wereld die steeds moeilijker te begrijpen lijkt. De arrangementen geven die gedachten verschillende vormen.
WILL U STILL U opent met de moeilijke vraag of genegenheid iemands fouten kan overleven. Snelle uitbarstingen en plotseling zachte details maken de angst actief. HEAD concentreert de druk in een kort, krachtig stuk. LIKED U BETTER valt melodisch directer aan. De plaat kan nog steeds de snelle fysieke ontlading van punk geven, zonder elk nummer die te laten gebruiken.
DOUBT is het sterkst opgebouwd. Een aarzelend, bijna gemakkelijk begin groeit uit naar een sneller en veel groter slot. Daardoor wordt het herhaalde idee getest, niet alleen uitgesproken. HEALMODE doet het klein. Het vindt genegenheid op een regenachtige dag en in de gewone omgeving van een gedeeld leven. Rosenstocks aandacht telt juist wanneer hij zich niet boven alles probeert uit te schreeuwen.
Niet elk middennummer heeft dat karakter. LIFE ADMIN is melodieus, maar emotioneel minder concreet. De volgorde voelt soms als losse goede songs die nog een gezamenlijke richting zoeken. Het heldere geluid toont dat verschil in plaats van het te verbergen. Een rustig arrangement werkt alleen als het idee de extra aandacht aankan.
Het zeven minuten lange 3 SUMMERS geeft een brede, lawaaiige bestemming. Herhaalde zorgen krijgen kracht door spel en achtergrondstemmen. Volhouden klinkt als iets gezamenlijks. Hellmode is minder één ononderbroken stoot dan de luide opening belooft. De beste momenten accepteren dat bezorgdheid kan klinken als paniekschreeuw, aandachtig bekeken middag of een lange song die toch doorgaat.
