As Daylight Dies
De melodie zit op As Daylight Dies al in de gitaren voordat Howard Jones zingt. Adam Dutkiewicz en Joel Stroetzel leggen heldere, aangehouden lijnen rond de zware riffs. Zo krijgen de songs van Killswitch Engage een emotionele richting die niet volledig van het refrein afhangt. Jones maakt die richting vervolgens onmiskenbaar.
This Is Absolution werkt bijzonder goed doordat de verschillende klanken dezelfde beweging vooruit volgen. Het refrein verzamelt de kracht die al aanwezig is. Ook My Curse verbindt de onderdelen sterk. De gitaarfiguur heeft een eigen karakter, terwijl de stem van rauwe frasen naar een brede melodische ontlading gaat zonder de song te verdelen.
The Arms of Sorrow geeft de cleane zang meer ruimte. Jones kan een frase genoeg gewicht geven om ook de rustige begeleiding stevig te laten voelen. Pauzes rond zijn stem verscherpen het effect. De toegankelijkheid komt uit een helder arrangement en overtuigende uitvoering; een ingewikkelde structuur is daarvoor niet nodig.
Het zware materiaal bewaakt de balans. Unbroken houdt een ruwe rand en voorkomt met zijn compacte aanval een eindeloze reeks grote refreinen. Eye of the Storm is ritmisch onstuimiger. Abrupte wisselingen en intense drums laten de gitaarmelodie als deel van een actieve strijd klinken. Reject Yourself sluit opbeurend af zonder de instrumentale kracht kwijt te raken.
De songs verrassen minder wanneer dezelfde route van hard couplet naar clean refrein terugkomt. Jones maakt die formule door zijn expressieve bereik geloofwaardig, maar niet elk refrein krijgt daardoor eigen karakter. For You is minder direct herkenbaar dan de beste songs, ondanks evenveel overtuiging in de uitvoering.
As Daylight Dies is het sterkst wanneer gitaarpartijen en zangmelodieën uit elkaar lijken te groeien. Dat gebeurt vaak genoeg voor samenhang en emotionele helderheid. Het gedetailleerde spel ondersteunt songs met een menselijk middelpunt. De zware stukken voorkomen dat hun heldere kant gewichtloos wordt.
