This Consequence
This Consequence overtuigt vooral wanneer Killswitch Engage zijn bekende geluid harder aandrijft. Het negende album zet nog zware coupletten naast cleane refreinen, maar de agressieve passages zijn scherper. Het is degelijke metalcore met sterke pieken en een minder gelijkmatig geheel.
Abandon Us begint goed. De gitaren zijn strak, het ritme krachtig en Jesse Leach gaat van boosheid naar een groot refrein. Zijn stem blijft centraal. Ook als de song voorspelbaar is, klinken frustratie en isolement dringend. De melodieën nemen spanning mee in plaats van die alleen glad te strijken.
De zware songs hebben meer karakter. Discordant Nation zoekt deathmetalintensiteit. Collusion geeft Leach een lagere, ruwe aanval. The Fall of Us opent snel en schurend. Met ander gewicht haalt de band veel uit zijn vertrouwde aanpak zonder melodie te verlaten.
Aftermath zet rustige gitaar voor het grote geluid. I Believe geeft cleane zang ruimte in directe hardrock. Broken Glass is trager, zwaarder en melodisch donkerder. Die verschillen voorkomen alleen vergelijkbare breakdowns en refreinen achter elkaar.
Het niveau wisselt. Sommige melodieën onderscheiden minder en de productie vindt niet steeds een overtuigende balans tussen gitaren en drums. Een song kan krachtig klinken zonder na afloop zo sterk bij te blijven. Dat telt bij structuren met weinig verrassingen.
Leachs betrokken zang en het hardste materiaal maken This Consequence het luisteren waard. De beste songs geven een gevestigde stijl echte felheid. Een paar minder memorabele tracks houden een volledig succes tegen. Voor wie melodieuze metalcore met boosheid zoekt, is er genoeg.
