Malina
Op Malina dragen ook cleane klanken gewicht. Leprous leunt minder op vervormde gitaren en harde stemmen. Ritme, strijkers en Einar Solbergs zang bepalen hoe krachtig een song overkomt. Het wordt toegankelijker, zonder de onrust eruit te halen.
Bonneville begint met een kleine, zwevende groove. De stem ligt open en de geleidelijke ontwikkeling maakt de verhouding tussen bas, drums en gitaar gespannen. De latere kracht werkt doordat het rustige begin al iets interessants heeft neergezet.
Stuck nodigt directer uit, met heldere gitaar en een groot refrein. De cello krijgt in het lange slot een goede rol. Toch is de song niet altijd zo eigen als het scherpere melodische werk eromheen. From the Flame is compacter en heeft meteen een zangmelodie om vast te houden. Ritmische details houden het actief.
Door de rustige gitaren telt het drumwerk extra. Baard Kolstad verandert de vaart snel zonder de hele band luider te maken. Ook toegankelijke songs bewegen daardoor onrustig. Dat ritmische gesprek is los van de zang de aandacht waard.
Illuminate heeft een sterke melodische opleving. Mirage geeft de patronen meer ontwikkelruimte. De delen volgen groeiende spanning en horen bij de boeiendste wisselingen. Elders laten vergelijkbare zanggebaren songs meer op elkaar lijken dan hun instrumentale details doen vermoeden.
Het titelnummer opent kwetsbaarder, met cello die rechtstreeks gevoel toevoegt. The Last Milestone gaat verder: de stem staat in een orkestrale omgeving en het bandgeluid verdwijnt. Het openlijke drama overtuigt als slot, al zal de nadruk voor sommigen te groot zijn.
Malina geeft het meest wanneer terughoudendheid een andere intensiteit oplevert. Bonneville en Mirage tonen hoeveel in helder geluid kan gebeuren. From the Flame laat de waarde van een scherp afgebakende song horen. De zorg en het gevoel in die uitvoeringen wegen zwaarder dan de soms gelijkvormige passages.
