Coal

Coal

Coal laat herhaling onvast aanvoelen. Een zangfrase kan meerdere keren terugkomen terwijl het ritme eronder verschuift. De spanning verandert zonder dat de melodie wordt vervangen. Leprous maakt daarmee een donkerder, geconcentreerder album, waarop Einar Solberg veel van het emotionele gewicht draagt.

Foe is een geduldige kennismaking. De afgemeten beweging en gelaagde stemmen bouwen een strenge sfeer. Het slot geeft de harmonieën ruimte om op zichzelf indrukwekkend te worden. Het idee werkt, al houdt de laatste herhaling de opening iets langer op haar plek dan de ontwikkeling nodig heeft.

Chronic brengt een actievere instrumentale aanval terug. De veranderingen hebben een duidelijk ritmisch karakter. Solbergs verschillende registers helpen tussen spanning en ontlading te bewegen. Het titelnummer voegt een directere, galopperende kracht toe. De zang werkt daarin ook als ritmisch onderdeel en als klankkleur.

The Cloak maakt het overtuigend kleiner. Het begin blijft ingehouden genoeg om de latere stijging van de stem gewicht te geven. Het refrein wordt zo een emotionele aankomst, niet automatisch alleen een volumeverhoging. Die directheid is nuttig op een plaat die je ritmisch vaak minder comfortabel neerzet.

The Valley laat de centrale werkwijze het sterkst horen. De terugkerende zangmelodie zorgt voor samenhang. De veranderende instrumentale begeleiding laat die melodie steeds anders landen. De lange ontwikkeling heeft een doel, omdat het herhaalde idee spanning verzamelt in plaats van alleen tijd te vullen.

Salt biedt weer een rustige omgeving. Echo verlengt de meer zwevende sfeer. De klanken daarin boeien, al maakt het lage tempo de richting even minder scherp. Contaminate Me sluit veel agressiever af. De harde gastzang van Ihsahn versterkt het gevoel dat er emotioneel iets breekt.

Coal vraagt veel aandacht en heeft een heel eigen uitdrukkingsvorm. De beste nummers vinden beweging binnen herhaald materiaal. Een stem of drumaccent kan de betekenis van een passage veranderen. Een paar stukken tonen de grenzen van die methode. The Cloak en The Valley laten juist horen hoeveel gevoel Leprous in de kleinste veranderingen kan leggen.