The Greatest of All Lost Arts
The Greatest of All Lost Arts maakt vooral indruk met het spel. Lower Definition combineert melodieuze zang, plotselinge screams en gedetailleerde gitaren met een actieve ritmesectie. De ingrediënten zijn bekend. De muzikanten zetten ze vaak overtuigend samen. De beste passages hebben naast gewicht ook beweging en sfeer.
To Satellite opent zacht voordat de hele band arriveert. Gitaren worden zwaar zonder alles tot dezelfde ritmische figuur terug te brengen. Leadpartijen blijven boven het lage geluid bewegen. The Ocean, The Beast! volgt met een krachtig arrangement. Drums en gitaren maken het druk en energiek.
Miami Nights contrasteert ontspannen. De zachte, licht jazzy gitaar geeft zang meer nadruk en de plaat een ander tempo. De zware onderbreking komt minder natuurlijk. Het lijkt een vertrouwde ingreep in een song die zonder al genoeg karakter heeft.
The Choreographer verbindt sfeer en instrumentale details soepeler. De muziek blijft actief met ruimte rond de stem. Akoestische en cleane elektrische gitaren geven tegen het einde zachtheid. Interesse ontstaat uit partijverhoudingen, niet alleen pure kracht.
Versus Versace geeft de luide aanpak een sterkere melodische beloning. De zang biedt een duidelijke hook binnen clean en zwaar spel. Elders maken gitaar en drums arrangementen boeiend, ook met een minder eigen zanglijn.
Dat over de hele plaat volhouden is moeilijk. Vergelijkbare songvormen herhalen zich. De langgerekte voordracht maakt sommige melodieën vermoeiend. Ingewikkelde passages lukken goed. De details geven niet iedere track een aparte identiteit. Meer variatie had het spel meer laten tellen.
Toch is veel te genieten van sfeer, energie en zorgvuldig gitaarwerk. The Greatest of All Lost Arts is vakkundige en af en toe spannende post-hardcore. Als geheel wordt het niet zo eigen als de sterkste losse momenten beloven.
