Through Shaded Woods
Op Through Shaded Woods geeft Mariusz Duda Lunatic Soul een akoestischer geluid met folkinvloeden. Herhaalde figuren, percussie en gelaagde stemmen dragen veel van de muziek. Het kan intiem en actief tegelijk klinken. De beste stukken spreken direct aan. Door de gelijkblijvende klanken wordt de ruimte voor verrassingen later wel kleiner.
Navvie opent sterk. Een herhaalde akoestische figuur en stevige percussie zorgen voor een uitnodigend ritme. De zang gaat van luchtige frases naar een heldere melodie.
The Passage brengt dat geluid naar een zwaardere omgeving. Treurige zang en een akoestisch patroon zetten de song neer. Daarna onderbreken vervormde klanken het decor. Binnen het nummer werkt het contrast goed. De sterke progressieverockbeweging staat alleen iets los van de folk eromheen.
Het titelnummer keert terug naar terughoudendheid. Woordloze zang beweegt boven een eenvoudige figuur. Nieuwe lagen komen geleidelijk binnen. De herhaling geeft het arrangement groei zonder grote instrumentale veranderingen nodig te hebben.
Ook Oblivion is een hoogtepunt. De gitaarfiguur en vaste beat geven de melodie een duidelijk houvast. Het maakt dit een van de toegankelijkste songs.
Summoning Dance werkt verwante ritmische ideeën op grotere schaal uit. De lengte laat ook de grenzen van de consequente aanpak horen. Sommige muziek heeft minder eigenheid dan de sterke opening. The Fountain sluit de oorspronkelijke reeks vervolgens zachter af. Piano en akoestische gitaar staan naast een bijzonder open stem.
De aantrekkingskracht zit in de gedeelde sfeer. Wie veel stijlwisselingen zoekt, kan de herhaalde ritmes en zangpatronen te gelijk vinden. Toch is Through Shaded Woods een overtuigende verandering voor Lunatic Soul. De beste songs behandelen een kleine verzameling klanken zorgvuldig. Het levert melodieuze, rustig meeslepende muziek op, die kracht krijgt van het ritme eronder.
