Blues Funeral
Ode to Sad Disco is een uitstekende titel en een nog betere omgevingswissel. Mark Lanegans stem is thuis boven elektronica en houdt zijn zwaarte in anders bewegende muziek. Blues Funeral onderzoekt mogelijkheden in die combinatie, niet alleen nieuwigheid.
The Gravedigger's Song begint fysieker. Jack Irons en lage instrumenten geven een stevige ondergrond. De melodie houdt vorm in het lawaai. De stem hoeft niet te razen voor kracht. Het verschil tussen afgemeten zang en activiteit eromheen bepaalt veel.
Alain Johannes maakt in de productie ruimte voor gitaren, elektronische ritmes en rustige sfeer. Gray Goes Black houdt donkerte met vaste puls in beweging. Ode to Sad Disco opent verder en laat melodie en lang ritme samen groeien. Elektronica voegt spanning toe en werkt niet alleen het oppervlak bij.
St Louis Elegy gaat langzaam maar houdt een interne tel. Reflectie blijft actief. Riot In My House onderbreekt harder. Josh Hommes gitaar geeft directe scherpte. Door de veranderingen is Lanegans lage register niet het enige kenmerk.
Niet elk traag stuk boeit evenveel. Bleeding Muddy Water houdt sfeer overtuigend vast, maar herhaling heeft minder doel dan ritmische ontwikkeling elders. Bekende donkere beelden leunen op zijn stem om niet voorspelbaar te worden.
Tiny Grain of Truth verdient de lange afsluiting door het instrumentale patroon eigen vaart te laten verzamelen. Blues Funeral eindigt ruim, niet alleen plechtig. Het beste ontstaat uit vertrouwen dat Lanegans stem zichzelf blijft in onbekende arrangementen. Het resultaat is afwisselend, zeker en vaak uitnodigender dan de titel suggereert.
