Immutable
Het ingehouden begin van Broken Cog maakt Immutable onrustig voordat het krachtig wordt. Een traag drumpatroon, lange gitaarlijn en lage, ademende stem bouwen spanning op door beweging uit te stellen. Meshuggah gebruikt dat geduld op de hele plaat. Binnen dat direct herkenbare geluid weet de band verschillende stemmingen op te roepen.
The Abysmal Eye valt veel sneller aan. Dichte gitaarbeweging en strak afgestemde drums hebben een eigen ritmisch karakter. Het technische spel krijgt een doel. Tomas Haake houdt een sterke puls terwijl de accenten verschuiven. Jens Kidman versterkt de impact. Een patroon dat een comfortabele oplossing weigert, levert veel kracht op.
De zware groove van Ligature Marks trekt anders aan. De afgemeten beweging maakt de gitaarinzetten enorm. Latere melodische details geven het gewicht een onverwacht gevoel. Phantoms en God He Sees in Mirrors zijn rustelozer. Abrupte accentwisselingen houden je alert. De productie laat in het precieze spel genoeg menselijke details horen. Het klinkt niet alleen maar strak in elkaar gezet.
De instrumentale stukken verbreden de sfeer. They Move Below begint rustig en groeit naar veel zwaarder materiaal. De omvang komt uit opstapeling, niet uit een onafgebroken aanval. Black Cathedral haalt de drums weg en maakt met vervormde gitaar een korte, rauwe onderbreking. Afsluiter Past Tense is ingetogener en laat de plaat donker en onopgelost achter.
Niet elke lange ritmische passage ontwikkelt even sterk. Sommige ideeën worden bekend voordat het arrangement doorgaat. De harde zang helpt beperkt om hun emotionele richting te onderscheiden. De geduldige stukken werken vooral wanneer herhalende klanken betekenisvol veranderen. Dat gebeurt vaak genoeg om de plaat stevig en lonend te maken. Meshuggah laat sfeer gewicht delen met precisie en geeft zijn beheerste ritmische taal zo ruimte voor meer gevoelens.
