Much Love
Microwave maakt de ruwe, melodieuze rock op Much Love veelzijdiger. Nathan Hardy kan zacht en uitnodigend klinken voordat dezelfde song naar een gespannen schreeuw omslaat. De band geeft die veranderingen ruimte met rustige gitaarklanken, bluesaccenten en een sterke ritmesectie naast het zware spel. Het resultaat is afwisselend zonder verschillende kanten op te worden getrokken.
Roaches begint afgemeten en laat de sfeer bezinken voordat het vollere spel verschijnt. Lighterless brengt daarna directere gitaarenergie. De ruwheid blijft, maar de songs zijn zorgvuldiger gearrangeerd dan de rommelige buitenkant doet vermoeden.
Vomit laat het bereik duidelijk horen. Zachte gitaar en kwetsbare zang groeien naar harde riffs en boze kreten. De intensiteitswisseling hoort bij de song. Hardy doet veel van het emotionele werk, maar de band geeft zijn uitvoering een sterke structuur om doorheen te bewegen.
Dull brengt een andere warmte. Akoestische gitaar, zachte zang en melodische gitaarantwoorden maken de rustige aanpak boeiend. Ook Whimper voegt bluesinvloeden toe, met een geduldige groove en fijne zang. Na een schijnbaar einde komt nog een gitaaruitbarsting. Daardoor sluit de song krachtig af zonder zijn eerdere karakter te verliezen.
De plaat overtuigt minder wanneer de details moeilijk hoorbaar worden. Hardy staat soms te ver achter in de mix, vooral aan het begin. Bekender materiaal onderscheidt zich minder dan de beste songs. Busy en Homebody blijven dichter bij de bestaande stijl. De wisselingen van zacht naar zwaar geven een interessantere weg vooruit.
Wrong eindigt kaal en laat de plaat tot rust komen, in plaats van nog een laatste groot hoogtepunt af te dwingen. De zorg in de overgangen verbindt de verschillende benaderingen tot een compleet album. Much Love vindt geen nieuwe taal voor emo of alternatieve rock uit. Wel ontdekt Microwave meer expressie in het eigen geluid. Sterke zang en goed gedoseerde contrasten geven de beste songs blijvende impact.
