The Black Parade
My Chemical Romance benadert de dood op The Black Parade opvallend enthousiast. Angst, rouw en zelfafkeer zijn aanwezig, maar de uitvoeringen leven te veel om één lange donkere pose te worden. Theatrale arrangementen maken emoties groter en verrassend vaak ook begrijpelijker.
The End. voelt als een opgaand doek, waarna Dead! alles in beweging zet. Heldere leadgitaar en groeiende melodieën geven een nuttig contrast: het onderwerp is somber, de band heeft hoorbaar plezier in wat muziek kan doen. Gerard Ways dramatische zang past precies daarin.
Welcome to the Black Parade geeft de ambitie haar duidelijkste vorm. Piano begint klein en herkenbaar. De volgende delen groeien verder zonder de centrale melodie te verlaten. Het grote slot blijft aan alles ervoor verbonden. De opbouw verdient de theatraliteit evenveel als het volume.
De variatie telt. Cancer maakt ziekte kleiner en opener hoorbaar. Mama zet angst om in vreemd, donker theater met Liza Minnelli. Teenagers is eenvoudiger en ritmisch botter en verandert zo prettig van karakter. De band weet wanneer een directe riff meer bereikt dan nog een groot arrangement.
De productie werkt dat soms tegen. De volle, heldere gitaren laten snelle songs meer op elkaar lijken dan hun partijen suggereren. Ways nadruk geeft je ook niet altijd ruimte zelf te bepalen hoeveel je voelt.
Disenchanted is geduldiger teleurgesteld. Famous Last Words richt het laatste deel op verzet. Het losse verhaal over een stervende patiënt telt minder dan die beweging tussen kwetsbaarheid en vastberadenheid. De kostuums en grote gebaren werken vooral als ze terugleiden naar gewone menselijke angst. Genoeg songs doen dat om in het spektakel te geloven.
