Punk in Drublic
Op Punk in Drublic laat NOFX overtuigend horen waarom je onserieuze mensen serieus kunt nemen. De grappen liggen er dik bovenop, Fat Mikes stem is nauwelijks sierlijk en de songs hebben vaak een roekeloos tempo. Daaronder zit een band die precies speelt en goed begrijpt hoe een melodie moet bewegen.
Linoleum zet de standaard. De gitaarfiguur is helder, het ritme blijft duwen en de zangmelodie ontwikkelt zich zonder een gebruikelijke pauze voor een enorm refrein. Het nummer voelt af doordat elk onderdeel direct naar het volgende leidt. Leave It Alone is openlijker aanstekelijk. De band laat een sterke melodie gemakkelijk aankomen zonder de aanval te vertragen.
De verschillende onderwerpen helpen. Don't Call Me White bespreekt identiteit direct en tegendraads. Perfect Government geeft politieke frustratie een gemakkelijk te volgen melodie. Fat Mikes sneer werkt wanneer die zekerheid twijfelachtig laat klinken. Hij werkt minder als een grap ervan uitgaat dat onbeleefd zijn op zichzelf al genoeg is.
Lori Meyers hoort bij de sterkste songs doordat de andere zangstem het eerste oordeel ingewikkelder maakt. Het arrangement blijft snel en uitnodigend terwijl de woorden een andere kant van het argument openen. The Brews is speelser. De muzikale precisie voorkomt dat de onzin alleen slordig lawaai wordt.
Niet elke omweg bevredigt evenveel. My Heart Is Yearning verandert ritme en toon, maar de grap duurt langer dan het muzikale idee. Ook is het laatste deel minder constant scherp dan het begin. Het akoestische Scavenger Type geeft een interessant einde, al doet de plaat er even over om daar tot rust te komen.
Het sterkste blijft hoe goed deze muzikanten begrijpen hoeveel er in een korte song past. Punk in Drublic heeft een ruwe stem en een kort lontje, maar doordachte arrangementen. De beste grappen en argumenten werken doordat er een even goede song onder zit.
