Déjà Vu (Première Partie)
Novelists kiest op Déjà Vu (Première Partie) een elektronischer geluid met refreinen voorop. De Franse band houdt technische gitaar en zware metalcore. Synths, dichte productie en directe melodieën worden belangrijker. Er zijn sterke momenten, al voelt de plaat minder omvangrijk dan twaalf tracks beloven.
De structuur is het probleem. Vijf korte instrumentals scheiden zeven volledige songs. Daardoor lijkt het eerder een uitgebreide singlereeks dan een verbonden album. Rustige passages zijn vaak aantrekkelijk, maar onderbreken in plaats van de omliggende songs steeds verder te ontwikkelen.
“Smoke Signals” begint overtuigend. Een melodieuze gitaarsolo leidt vroeg naar zwaar spel, elektronica en een helder refrein. De techniek die Novelists interessant maakt is er, met genoeg directheid voor een onmiddellijke indruk. Nieuwe productie helpt de bekende kwaliteiten.
“Heretic” geeft dikke riffs en ruwe synths, met extra druk van gastgeschreeuw. Het grote refrein werkt beter dan alle details eromheen. Sommige gitaarversieringen voelen minder natuurlijk. “Made by Design” verbindt de elektronica soepeler en gebruikt een beheerste solo zonder de melodie lang te onderbreken.
De intermezzo's veranderen de klank echt. “Colas” geeft gitaren een zachte, ruime omgeving. “Erre” kiest klassieke gitaar. Dat toont meer breedte dan alleen het zware werk, maar de plaatsing laat de plaat te vaak stoppen en herstarten.
Later komt sterk materiaal. “Do You Really Wanna Know?” en “Lost Cause” brengen grote melodieën, gitaardetails en effecten beter samen. Ze verdedigen de richting sterker dan algemenere zang en simpele tekstideeën elders.
Déjà Vu heeft genoeg goede songs en kunde om te lonen. De zwaktes zitten in de manier waarop die songs zijn samengebracht en in refreinen die niet altijd dezelfde kwaliteit hebben als het gitaarwerk. Een verder ontwikkelde volgorde zou de nieuwe aanpak een duidelijker eigen gezicht geven.
