Versus
Elektronica geeft pg.lost op Versus nuttige nieuwe kleuren. Gitaren dragen nog het gewicht en drums kunnen hard duwen, maar synthesizers veranderen de ruimte eromheen. De instrumentale rock houdt kracht en een helder melodisch middelpunt.
Ikaros zet die balans neer. De gitaarlijnen rollen los, terwijl elektronica de achtergrond breder en kouder maakt. Vooral tegen het einde heeft de song een zachte kant. Het midden zou strakker kunnen, maar zacht detail tegenover ruw geluid geeft karakter.
Off the Beaten Path is directer. De bas komt doelgericht binnen en de drums maken van het gewicht beweging. Elektronica ondersteunt zonder het fysieke gevoel weg te nemen. Zo kan de plaat tegelijk sfeervol en toegankelijk zijn.
De toetsmelodie van Monolith steekt af tegen de dikkere ruis eromheen. Het titelnummer is trager en begint met een orgelachtige klank voordat gitaren zwaar afsluiten. De songs hebben zo meer dan rustig spel dat naar harde akkoorden groeit. Elk stuk kan een andere indruk achterlaten.
Rond Deserter overtuigt het verloop minder. De muziek lijkt eerder om een idee heen te cirkelen dan het te ontwikkelen. Along the Edges vindt sterkere richting, waarbij drums helpen kracht te verzamelen. De afwisseling herstelt het album na die tragere passage.
A Final Vision sluit met melancholische melodie, elektronisch detail en vastberadener percussie af. Warme en harde kanten komen samen zonder los van elkaar te klinken. Versus ontsnapt niet aan elke bekende postrockgewoonte. Zwaar spel en heldere synthmelodieën geven die wel een voldoende frisse omgeving. Wie instrumentale muziek met sfeer én een vaste puls zoekt, krijgt hier veel terug.
