Impulse Voices
De harpsolo in The Glass Bead Game vat het open karakter van Impulse Voices samen. Plini laat een onverwacht instrument meedoen in de emotionele ontwikkeling. Het is meer dan een opvallend extraatje naast de gitaar. De plaat boeit door hoe verschillende klanken ruimte delen rond een memorabele melodie.
I'll Tell You Someday introduceert dat met een heldere gitaarlijn en zorgvuldig gevormde intensiteitswisselingen. Het spel zit vol detail, maar de hoofdfrase blijft gemakkelijk hangen. Drums en bas voegen beweging toe die de melodie ondersteunt in plaats van insluit. De productie geeft die partijen natuurlijke diepte. Het kan vol klinken zonder dat ieder instrument voortdurend actief hoeft te zijn.
Papelillo houdt de vloeiende sfeer vast. Perfume begint met een rustige elektronische klank en laat het arrangement geleidelijk groeien. De gitaar maakt vooral indruk met relatief eenvoudige noten. Daardoor wordt de veranderende achtergrond des te belangrijker. Dave Mackay verbreedt het geluid met piano en synthesizer. Simon Grove geeft de zachte passages met zijn bas een stevig middelpunt. Het titelnummer zet meer ritmisch detail voorop. Plini kan een ingewikkeld patroon licht en bijna als een gesprek laten klinken.
De ontspannen stemming is aantrekkelijk, maar kan de spanning ook beperken. Sommige passages houden tevreden een prettige klank vast, terwijl een duidelijkere melodieuze wending meer eigenheid zou geven. Pan profiteert van de andere saxofoonklank. De langere vorm van The Glass Bead Game geeft de muzikale ontwikkeling meer gewicht. De harp hoort bij die bredere instrumentale uitwisseling en geeft het slotstuk een extra kleur. Het album overtuigt het meest wanneer een heldere frase houvast biedt en de muzikanten eromheen haar betekenis veranderen. Plini's gitaarbeheersing blijft duidelijk. Juist doordat hij ook andere klanken de ruimte geeft, blijft de rustigere zeggingskracht langer hangen.
