New Levels New Devils
De gitaarlijnen op New Levels New Devils lijken vaak op een in stukjes geknipte zangstem. Polyphia zet korte melodieën op door trap beïnvloede drums en diepe bas. Slides, flageoletten en registerwisselingen veranderen ze. Het is technisch uitgebreid, ritmisch sterk en duidelijk speels.
G.O.A.T. maakt de aanpak helder. Het centrale idee houdt de track herkenbaar terwijl details veranderen. Tim Henson en Scott LePage maken ruimte tussen noten deel van de melodische aantrekkingskracht. Ritme telt evenveel als snelheid. Het stuk is zorgvuldig gebouwd en toch direct.
Gasten veranderen de frasering nuttig. Mateus Asato geeft Drown een warmere, langer aangehouden melodische stem die in de kalme omgeving past. Yas laat de gitaren anders vloeien. Rich Kids brengt Yvette Youngs eigen melodiegevoel en beweging. De productie houdt veranderingen hoorbaar en gitaren helder boven de lage basis. Clay Gobers bas verbindt elektronica met het gevoel van een band.
So Strange verandert perspectief met Cuco's zang. Zijn ontspannen voordracht past bij de lichte groove. Gitaren horen nu bij een gewonere song zonder te verdwijnen. Het album slaagt minder wanneer indrukwekkende gebaren geen even heldere compositie worden. Sommige tracks bieden meer detail dan richting. De voortdurende afwerking beperkt ook de emotionele breedte. Sterke centrale ideeën vermijden dat probleem. Polyphia verbindt gitaartechniek en beatgerichte productie overtuigend doordat beide elkaar veranderen. Op zijn best wordt gitaar een beweeglijk deel van hedendaagse ritmemuziek, met genoeg melodisch karakter voorbij de eerste vaardigheidsdemonstratie.
