Beyond Man and Time
Beyond Man and Time geeft RPWL's melodieuze progressieve rock een brede, ambitieuze vorm. Geleidelijk opgebouwde arrangementen, expressieve gitaar en lagen toetsen vormen de basis. Yogi Langs kalme zang houdt ook de grote stukken toegankelijk.
Na het korte instrumentale Transformed zet We Are What We Are die aanpak helder neer. Een spaarzaam begin groeit uit tot een patroon van synths, stem en lichte percussie. Gitaar en bas voegen een scherpe rand toe. Een vollere melodie laat de spanning daarna los, met behoud van de sfeer. Het is een van de sterkste passages.
Unchain the Earth spreekt directer aan. Het heeft iets helders dat bijna naar jaren-tachtigpop neigt. Toch past het bij de rest, omdat het arrangement natuurlijk groeit. Het klinkt niet als een losse poging om een single te schrijven. De bekende Pink Floyd-invloed is hoorbaar. De combinatie van sfeer en toegankelijke songs geeft RPWL hier genoeg eigen aantrekkingskracht.
The Road of Creation brengt meer beweging en kracht. Drumbreaks voegen details toe onder het donkere rockarrangement. De toetsen zijn op de hele plaat meer dan een zachte achtergrond. Orgel, synths en Mellotronachtige klanken geven kleur en vorm. De leadpartijen kiezen expressie boven snelheid.
The Fisherman vraagt het meest. De lange structuur biedt ruimte voor zorgvuldige opbouw en dramatisch gitaarspel. Alleen voelt niet iedere verandering even noodzakelijk. Afzonderlijke delen verzwakken soms de richting van het geheel. Het rustige einde van The Noon biedt daarna een welkome ontlading.
De plaat zou meer van de emotionele kracht uit de beste passages mogen hebben. Sommige zachte stukken zijn goed gespeeld zonder even memorabel te worden. Toch heeft Beyond Man and Time een duidelijke muzikale identiteit en uitstekende songs. Het is een sterke keuze voor liefhebbers van melodieuze prog die langzaam groeit, met meer aandacht voor kleur en sfeer dan voor voortdurend spektakel.
