God Has Failed
God Has Failed is een warme, melodieuze kennismaking met RPWL. Het debuut van de Duitse band leunt sterk op Pink Floyd, vooral de ruime gitaren en ontspannen zang van de latere platen. Die gelijkenis valt niet te missen. De songs hebben wel genoeg karakter en zorgvuldige arrangementen om meer dan een oefening in bekende klanken te worden.
Hole in the Sky begint sterk. Het eerste deel verbindt een uitnodigende melodie met samenzang. Het tweede gaat naar vreemde effecten en een experimentelere sfeer. Wanneer het thema later terugkeert, verbindt het de songs op een welkome manier.
Who Do You Think We Are voegt een helderder, Beatlesachtig karakter toe voordat de gitaar meer ruimte neemt. What I Need groeit uit een korte akoestische introductie naar een volle song en behoudt de zachte aantrekkingskracht. RPWL kan toegankelijke melodieën dus goed met de brede klanken van prog verbinden.
It's Alright geeft nuttig energie. De lichte opening maakt uiteindelijk plaats voor een van de zware passages. Dat contrast zou het album vaker kunnen gebruiken. Crazy Lane doet het omgekeerde, met akoestische, bijna Beatlesachtige zachtheid. Beide aanpakken passen, al domineert het rustige materiaal.
Die balans is de grootste beperking. Meerdere songs blijven in een vergelijkbaar traag of middentempo. De tweede helft houdt de aandacht niet even sterk vast als de opening. De sfeer is aantrekkelijk, maar maakt onderlinge verschillen minder duidelijk. Wat inkorten zou helpen.
De productie geeft gitaar, toetsen en zang een rijke omgeving. De melodieën blijven het sterkste argument. God Has Failed vestigt geen radicaal nieuw geluid. Wel laat het een band horen die doordachte, toegankelijke prog kan schrijven met genoeg gevoel om de overduidelijke invloeden te dragen.
