Blood Year
Blood Year heeft een ruw, gespierd karakter dat Russian Circles past. Het instrumentale trio kiest sterke riffs en duidelijke vaart. Genoeg sfeer eromheen suggereert meer dan een verzameling zware partijen. De balans werkt. Het album bevestigt wel eerder een gevestigd geluid dan een grote koerswijziging.
Hunter Moon begint zacht voordat Arluck een veel sterker drumpatroon binnenbrengt. Bas en gelaagde gitaren vullen die basis geleidelijk. Het contrast is bekend. De instrumenten passen hun gewicht alleen steeds aan, in plaats van samen simpelweg harder te gaan.
Milano gaat donkerder terrein op. Een forse bas en groeiende druk leiden naar de uiteindelijke ontlading. Ook Kohokia zet de bas vooraan. Ritmewisselingen en gitaarlagen ontwikkelen de herhaalde ideeën. De lange stukken gebruiken hun ruimte goed.
Ghost on High biedt een nuttige pauze. De zachte gitaren maken de stap naar Sinaia effectiever. Die track bouwt vanaf een onheilspellende opening kracht op voordat een zware groove inzet. Een andere klank kan de muziek van Russian Circles plots groter laten voelen.
Kurt Ballous opname bewaart zowel het volle geluid als de ruwe randen. De lagen blijven goed te volgen. De plaat heeft een directere rockdrang dan zijn geduldige passages doen vermoeden. De aanpak heeft grenzen. Meerdere ontwikkelingen volgen eerder onderzochte routes. Ook sterk spel kan zo vertrouwd blijven voelen.
Binnen die grenzen overtuigt Blood Year. Technische overdaad of dramatische vernieuwing is niet nodig om de kwaliteiten van het trio te tonen. Drums, bewegende bas en zorgvuldig gestapelde gitaren dragen het album. Rustige gedeelten geven de zware bruikbaar contrast. Het is een sterke catalogustoevoeging waarvan de grootste aantrekkingskracht in de uitvoering zit, niet in de verrassing.
