12 Bar Blues
12 Bar Blues geeft Scott Weilands stem veel muzikale omgevingen. Gitaarlagen, drumloops en toetsen staan naast rustige piano en akoestiek. Arrangementen veranderen vaak scherp tussen songs. De variatie brengt memorabele uitvoeringen en maakt het geheel wisselvallig. Sommige ideeën imponeren meer dan het schrijfwerk eromheen.
Barbarella is een overtuigend voorbeeld. Een pianoopening leidt naar een akoestisch couplet en een veel breder refrein. De zang laat de delen samenhoren.
Lady, Your Roof Brings Me Down neemt een ongewone route. Sheryl Crows accordeon versterkt de cabaretbeweging. Weilands wisselende voordracht past goed. De song heeft een duidelijke persoonlijkheid zonder het grote gitaargeluid van zijn andere werk.
Divider contrasteert ingetogen. Piano zet de zang centraal. Melodie en meerstemmigheid mogen de belangrijkste indruk maken.
The Date gaat tegengesteld. Een helder begin maakt plaats voor dissonante akkoorden en veel voller gitaargeluid. Mockingbird Girl geeft een sterke hook. Experimenten kunnen nog steeds via een toegankelijk refrein verbinden.
Niet iedere omweg werkt zo goed. Desperation #5 voelt soms herhalend. Volle arrangementen boeien minder als ze doorgaan. Cool Kiss heeft interessante elektronica, maar de ongewone zang dient de song niet altijd. Stijlveranderingen verbergen soms gebrek aan focus.
Toch toont 12 Bar Blues een songwriter die zijn stem verschillende ruimtes durft te geven. Weilands melodische instincten houden het beste materiaal samen en maken vreemde keuzes waardevol. Een consistenter verloop had geholpen. De sterkste songs hebben een duidelijk eigen karakter.
