Neon Ballroom
Emotion Sickness is een opvallende opener voor Silverchair. De piano klinkt onrustig, strijkers veranderen de schaal en Daniel Johns zingt alsof het arrangement hem ondersteunt én onderbreekt. Neon Ballroom toont meteen meer verbeelding dan een gewone grungeplaat.
De song is ambitieus doordat de verschillende elementen beweging veranderen, niet alleen gitaren versieren. David Helfgotts piano blijft onvoorspelbaar aanwezig. De zware passages wissen die spanning niet uit. Johns' stem wordt beweeglijker. Hij kan een kwetsbare melodie dragen met behoud van zijn karaktervolle ruwheid.
Ana's Song (Open Fire) is directer. Beheerste coupletten en een groot refrein geven het kwetsbare onderwerp een toegankelijke vorm. Het arrangement overweldigt de stem niet. Miss You Love kiest openlijker melodie. Strijkers geven gewicht aan een tune die al zelfstandig werkt. Ook los van hun plaats in Silverchairs ontwikkeling zijn dit sterke songs.
Het harde materiaal maakt de plaat minder stabiel. Spawn Again heeft kracht en urgentie, maar de agressie voert een ander muzikaal gesprek dan de opener. Anthem for the Year 2000 werkt als brede verklaring en is minder interessant in detail. De wisselingen kunnen spannend zijn. Soms lijkt het album tussen twee even overtuigde bands te worden getrokken.
Paint Pastel Princess en Black Tangled Heart verbinden die interesses beter. Ongewone klanken krijgen ruimte en melodieën blijven helder. De instrumenten vormen het emotionele verloop. Dat geeft meer diepte dan alleen schakelen tussen zacht en hard.
Neon Ballroom is niet volledig in balans. Grote gebaren overtuigen soms minder dan zorgvuldige. De beste composities zijn helder genoeg om de experimenten betekenis te geven. Het is een belangrijke plaat doordat Silverchairs groeiende bereik eigen songs oplevert om naar terug te keren, naast het bewijs van een koerswijziging.
