The Lash
The Dirty Nil klinkt nog altijd alsof een goede riff de meeste situaties kan verbeteren. Op The Lash wordt dat geloof steviger beproefd. Luke Bentham schrijft persoonlijker en de rustige nummers maken zijn twijfels moeilijk te verbergen. De energie blijft, maar daaronder speelt meer.
Gallop of the Hounds opent met zwaar gitaarwerk en drums die de titel recht doen. Het is een sterk begin dat richting geeft, voordat de meer beschouwende nummers volgen. Fail in Time houdt de melodie helder, ook wanneer de stemming minder zeker wordt.
Vooral Rock N' Roll Band is erg goed. De titel belooft een eenvoudig feest, maar het nummer gaat over wat het kost om je leven aan iets te wijden dat misschien nooit behoorlijk zal betalen. Het heeft een directe, pakkende melodie en genoeg liefde voor het vak om het geklaag niet vermoeiend te laten worden. Bentham staat midden in die tegenstrijdigheid, niet erbuiten.
This Is Me Warning Ya maakt het kleiner. De gitaar wordt zachter, de sfeer onrustiger en de stem kan zich nergens vanzelfsprekend verstoppen. Het werkt juist doordat de band het bescheiden houdt. Een groot refrein had er een ander, minder interessant moment van gemaakt.
De overgang naar Do You Want Me? is doeltreffend. Het is een korte uitbarsting met een zwaardere aanval, gevolgd door de heldere gitaren en melancholische melodie van Spider Dream. Het contrast geeft beide meer karakter. De plaat kan krachtig zijn zonder dat ieder nummer dezelfde soort herrie hoeft te maken.
They Won't Beat Us brengt wat vastberadenheid terug in de teksten. I Was a Henchman sluit vervolgens af met een gevoel van bevrijding. Die emotionele beweging is interessanter dan een simpele reeks harde nummers zou zijn geweest.
De riffs en structuren bevatten bekende ideeën, maar de uitvoeringen houden ze levendig. The Lash is een compacte plaat waarop zowel de rustige als de luide passages een duidelijke functie hebben. The Dirty Nil maakt de twijfels het luisteren waard en geeft je nog steeds genoeg redenen om het volume op te draaien.
