Facelift
Facelift klinkt zelfverzekerder dan de meeste debuten mogen verwachten. Alice in Chains brengt zware riffs, een bijzonder krachtige zanger en harmonieën die zelfs een direct refrein vreemd maken. De identiteit staat voordat het tweede nummer goed is begonnen.
We Die Young opent efficiënt: harde gitaarfiguur, vaste groove en geen verspilde ruimte. Man in the Box vergroot alles. Jerry Cantrells gitaar klinkt zuur en pratend. Layne Staley maakt het refrein tot beheersing én kracht. Hun samenzang verzacht de onrust nooit. Een aanstekelijke melodie kan heel onvriendelijk blijven.
Er zit meer gewone hardrock in dan op latere platen. Sea of Sorrow beweegt brutaal. Put You Down pronkt een beetje. Daardoor is het minder voortdurend beklemmend dan de reputatie suggereert. Soms zit de muziek tussen oudere invloeden en een eigener richting.
Bleed the Freak behandelt die spanning goed. Het rustige begin geeft zware delen betekenis. Het refrein brengt melodie en dreiging samen. Love, Hate, Love gaat trager en zet Staley centraal in groeiende felheid. Hij commandeert overtuigend, al kan de zangintensiteit het schrijven eromheen bijzaak maken.
De tweede helft is minder strak dan de opening. Er zijn goede riffs en uitvoeringen, maar niet elke song heeft de duidelijke melodie van Man in the Box. Funkachtige wendingen staan ook wat onhandig naast duisternis. Die ongelijkheid kost vaart zonder het beste te verminderen. Facelift werkt door de wrijving tussen Cantrells herkenbare composities en Staleys weigering ze makkelijk te laten klinken. De sterkste songs hebben geen historisch belang nodig om hun plek te verdienen.
