Blizzard of Ozz
Randy Rhoads geeft Blizzard of Ozz zowel directe opwinding als veel van zijn diepgang. Zijn gitaar kan een eenvoudige, memorabele riff neerzetten en daarna het arrangement openen met een zorgvuldig opgebouwde melodische passage. Ozzy Osbournes stem brengt een andere persoonlijkheid mee. Zelfs het meest ingewikkelde spel blijft daardoor verbonden met een herkenbare song.
I Don't Know zet die samenwerking snel neer. De gitaar heeft scherpte en details. Osbournes directe zang houdt de vraag centraal. Daarna komt Crazy Train, met een riff die meteen helder is zonder simpel te worden. De coupletten bewegen lichter dan de opening doet vermoeden. Het refrein maakt van dat contrast een grote kracht.
De solo's maken indruk doordat ze een melodische richting hebben. Rhoads vult niet alleen de ruimte tussen twee zanggedeelten. In Mr. Crowley ontwikkelt zijn spel de sfeer die de orgelintroductie en Osbournes onrustige voordracht neerzetten. De precisie van de gitaar scherpt de theatrale duisternis aan.
Goodbye To Romance toont een andere kant. De zang is kwetsbaar en de gitaar ondersteunt de melodie met uitzonderlijke zorg. Het korte akoestische Dee maakt de klassieke invloed nadrukkelijker hoorbaar. Dezelfde aandacht voor frasering zit ook in het zware materiaal. De vaardigheid dient verschillende gevoelens.
Niet alles onderscheidt zich even sterk. No Bone Movies heeft een gewoner hardrockkarakter. Het mist de verbeelding die de grote songs hun eigen plek geeft. Ook Osbournes nasale klank kan vermoeien wanneer de melodie minder houvast biedt. De songs tellen net zo zwaar als de muzikanten om hem heen.
Revelation (Mother Earth) brengt met zijn geduldige opbouw de ambitie terug. Steal Away (The Night) geeft aan het einde een levendige ontlading. De plaat slaagt als samenspel van verschillende kwaliteiten: een zeer eigen zanger, een uitzonderlijke gitarist en songs waarin beide tot hun recht komen. De virtuositeit verdient bewondering. De melodieën zorgen dat ze bijblijft.
