The Strange Case Of...
Na vier songs op The Strange Case Of... heeft Halestorm overdaad al overtuigend verdedigd. De gitaren zijn krachtig, de drums laten geen ruimte voor aarzeling en Lzzy Hale staat achter elke buitensporige formulering. De songs mikken op directe herkenning. Het begin verdient die ook: zoveel overtuiging in eenvoudige bedoelingen geeft plezier.
Love Bites (So Do I) valt het scherpst aan. Het snelle riffwerk en Hales rauwe stem geven de flirt iets strijdlustigs. I Miss the Misery vertraagt iets en vindt een grotere melodie. Een destructieve relatie wordt een moeilijk te negeren refrein. Met een voorzichtige zangeres zou dit veel minder interessant zijn. Hale klinkt geamuseerd, boos en op zoek naar problemen, soms binnen één deel.
Freak Like Me maakt dat zelfvertrouwen gezamenlijk. Het arrangement heeft een heldere route naar het refrein. De stem maakt een eenvoudige boodschap over erbij horen overtuigend. Hier dient het directe schrijven de band goed: de song heeft een punt, bereikt het snel en laat krachtig spel toe.
De rustige reeks in het midden verandert de balans. In Your Room werkt vooral doordat Hale emotioneel geloofwaardig blijft zonder agressie. Verschillende zachte songs samen maken de terugkeer naar zwaar materiaal wel nadrukkelijker dan nodig. Sommige latere teksten laten houding bekende ideeën bedekken. American Boys heeft levendige gitaren, maar de algemene karakterschets is minder eigen dan de sterkste melodieën.
Here's to Us eindigt met welkome verbondenheid, alsof ruzies en verleidingen eindelijk ruimte maken voor vriendschap. Avontuurlijk is deze verzameling niet bijzonder. Hardrock kan ook op andere manieren blijven hangen. Halestorm bereikt dat met zangpersoonlijkheid, scherpe vroege singles en grote emoties die plezierig klinken.
