Master of Reality
Master of Reality voelt zwaar voordat het snel of luid voelt. De laag gestemde gitaar en bas geven Black Sabbaths riffs een bijzonder dichte klank. Toch staat het spel nooit stil. Bill Ward blijft tegen het gewicht in duwen en maakt beweging die achter het botte oppervlak verborgen kan blijven.
Sweet Leaf zet dat fysieke karakter meteen na de openingshoest neer. De centrale riff is eenvoudig en enorm effectief. Het snelle middendeel laat horen hoe snel de band kan afslaan. Tony Iommi's leadgitaar klinkt opgewonden in plaats van onberispelijk. Dat ruwe past bij een uitvoering die op vaart steunt.
After Forever voegt dringender zang en onverwacht directe aandacht voor geloof toe. Zware ritmes en helderdere gitaarfiguren geven een eigen gezicht. De duisternis van de plaat is geen enkele houding. Twijfel, hoop en ontsnapping passen binnen dezelfde lage, dreigende klank.
Children of the Grave toont het sterkst hoe de ritmesectie een riff laat bewegen. Geezer Butler versterkt de aanval en Ward maakt er nerveuze percussie omheen. Ozzy Osbournes stem blijft helder genoeg voor een emotionele lijn door de kracht. De spanning is opwindend zonder vrolijk te worden.
De korte Embryo en Orchid veranderen de schaal. Als onderdelen van de volgorde zijn ze logischer dan als losse composities. Solitude wijkt veel sterker af. Fluit en beheerste stem maken een kwetsbare, eenzame sfeer die de harde songs zo niet bereiken.
Die rust bereidt Into the Void voor. De afsluiter verbindt meerdere sterke ideeën zonder de voorwaartse druk te verliezen. Het sciencefictionverhaal over ontsnapping past in deze bezorgde wereld. Met iets meer dan een halfuur maakt Master of Reality veel indruk door goed geplaatste contrasten. Het zware telt doordat de band weet wanneer het gewicht opgetild moet worden.
