Alice in Chains
Alice in Chains laat zwaarte vreemd geduldig klinken op het naar zichzelf genoemde derde album. De gitaren hebben nog steeds veel kracht, maar de nummers bewegen alsof ze liever op hun plek blijven. Kleine details in stemmen en arrangementen worden belangrijker dan de volgende grote riff.
Grind is een sterke binnenkomst. Jerry Cantrell zingt standvastig tegen de vervormde gitaar in. De harmonieën van Layne Staley brengen het vertrouwde ongemak mee. Brush Away geeft dat geluid een scherpere rand binnen een compacte vorm. De productie houdt de instrumenten ver genoeg uit elkaar om te horen hoeveel beweging er onder het schijnbare gewicht zit.
Sludge Factory wil minder snel ergens aankomen. Het malende ritme en de zanglagen maken de sfeer tot hoofdonderwerp. Dat boeit wanneer de details actief blijven, maar maakt het album moeilijker toegankelijk dan een verzameling directe rocksongs. Sommige tracks laten de stemming werk doen dat een sterkere melodieuze verandering beter had kunnen verrichten.
Heaven Beside You biedt het duidelijkste contrast. De akoestische gitaarlijn is direct herkenbaar. Cantrells zang laat de zware passages onderbreken in plaats van domineren. Ook Shame in You verandert de druk, met een ingehoudener Staley. Deze nummers horen bij dezelfde donkere wereld zonder hetzelfde volume nodig te hebben.
Again laat horen hoe doeltreffend de band is wanneer alles zich rond één riff en een aanhoudende zanglijn sluit. Frogs doet het tegenovergestelde en rekt de onrustige sfeer op tot het bijna lijkt op te lossen. Beide aanpakken geven de plaat haar eigenaardige karakter. Ze zorgen ook voor stukken waar de energie te ver terugvalt.
Over Now sluit relatief open af, al biedt de melodie weinig gemakkelijke verlossing. Dit is een wisselvallig maar lonend Alice in Chains-album. De zorgvuldig gekozen klanken en de verhouding tussen de twee zangers onderscheiden het. De beste momenten ontstaan even vaak uit terughoudendheid als uit kracht.
