Badmotorfinger
Soundgarden maakt het op Badmotorfinger opvallend plezierig om ingewikkeld te doen. De riffs slaan op ongebruikelijke plekken af, Chris Cornell stuwt zijn stem naar enorme hoogten en de ritmesectie lijkt de eenvoudigste route bewust te vermijden. Toch blijven de songs sterk genoeg om al die beweging bij elkaar te houden.
Rusty Cage is de perfecte kennismaking. De openingsgitaar beweegt strak en onrustig voordat het nummer veel trager en zwaarder wordt. Zo'n omslag zou onhandig kunnen aanvoelen. Hier maakt hij het laatste gedeelte juist groter. Outshined volgt met een herkenbare riff die ritmisch minder eenvoudig is dan hij eerst lijkt. Cornell geeft er een refrein met genoeg melodie aan om die vreemde vorm natuurlijk te laten klinken.
Jesus Christ Pose houdt nog dwingender aan. Matt Camerons drums en de rondcirkelende gitaren blijven alles in beweging zetten, terwijl Cornell door het lawaai heen lijkt te willen breken. Iedereen speelt intens. Slaves & Bulldozers ligt lager in tempo, maar bouwt evenveel druk op. De zang strekt zich uit over een enorm gitaargeluid.
Het karakter komt ook voort uit Kim Thayils weigering om elke lead netjes te laten klinken. Zijn gitaar schuurt, draait weg en loopt buiten de hoofdriff. Dat maakt de toch al zware muziek onrustiger. Searching with My Good Eye Closed gebruikt die kant van de band bijzonder goed. Het nummer wordt vreemder en psychedelischer zonder zijn richting kwijt te raken.
Dit is zware muziek die aandacht vraagt. De songs draaien niet altijd om het eenvoudigste refrein of het comfortabelste ritme. De zang op volle kracht kan ook veel zijn. Maar juist die keuzes geven de plaat haar identiteit. De band staat volledig achter de bijzondere vormen die hij maakt.
Badmotorfinger is een geweldige plaat voor wie graag een riff volgt naar een onverwachte plek. Je krijgt de fysieke kracht van metal, de ruwheid van alternatieve rock en een zanger die beide groter laat klinken. Er valt hier genoeg te ontdekken.
