Black Gives Way to Blue
Die opgetrokken gitaartoon in de riff van Check My Brain is een klein detail met veel effect. Het klinkt tegelijk vertrouwd en een beetje zeeziek. Black Gives Way to Blue begrijpt dat de identiteit van Alice in Chains net zo sterk van zulke ongemakkelijke bewegingen afhangt als van puur gewicht.
Het album uit 2009 introduceerde William DuVall op de studioplaten van de band. Zijn stem sluit bij Jerry Cantrell aan zonder dat ieder nummer een demonstratie van de nieuwe bezetting wordt. De harmonieën hebben binnen de arrangementen een echte taak. All Secrets Known zet dat langzaam neer. De gitaren verzamelen kracht rond een melodie die beheerst klinkt, niet verslagen.
Last of My Kind zet DuVall meer alleen vooraan en valt harder aan. Dat contrasteert goed met de nauw gemengde stemmen elders. Your Decision brengt eveneens een waardevolle verandering: akoestische gitaar en een uitnodigend refrein, met behoud van de onrustige toon. Het album kan uitnodigen, ook wanneer het gevoelsmatig donker blijft.
A Looking in View en Acid Bubble verkennen de zware kant langer. Hun wisselingen in intensiteit rechtvaardigen de langere speelduur, vooral wanneer een nieuwe gitaarpassage het arrangement van richting laat veranderen. De trage tred wordt over de plaat wel vertrouwd. Een paar korte songs zijn degelijke toevoegingen in plaats van onmisbaar. De meest eigen riffs dragen een onevenredig groot deel van de impact.
Het titelnummer sluit prettig direct af. Cantrell gebruikt voor zijn eerbetoon aan Layne Staley piano, met een bijdrage van Elton John, zonder van rouw een groot productienummer te maken. De korte duur helpt. Het zegt wat nodig is en laat het gevoel onopgelost.
Black Gives Way to Blue werkt doordat de band het vertrouwde geluid opnieuw doelgericht gebruikt. De zware songs hebben overtuiging, de rustige heldere melodieën en de stemmen vinden elkaar geloofwaardig. Daardoor blijft het muzikaal bevredigen, ook lang nadat de moeilijke omstandigheden rond het album zijn uitgelegd.
