The '59 Sound
Brian Fallon zingt over oude songs alsof hij ze nog kan opbellen. Op The '59 Sound geeft die gehechtheid de romantische rock van The Gaslight Anthem een emotioneel doel. De invloeden zijn duidelijk, maar de band speelt dringend genoeg om herinneringen levend te houden in plaats van achter glas te bewaren.
Great Expectations opent sterk doordat het zo overtuigd naar het refrein beweegt. De gitaren zijn helder en ruw tegelijk. Fallons stem maakt het verlangen voelbaar. Het plezier zit evenveel in de stuwkracht van de band als in de tekstbeelden.
Het titelnummer richt die energie op rouw. De melodie nodigt open uit, terwijl de vragen moeilijk te beantwoorden blijven. Dat geeft kracht zonder ingewikkeld arrangement. Old White Lincoln is warmer en nadrukkelijker nostalgisch. Antwoordende stemmen maken het refrein tot een gedeeld gesprek.
De ritmesectie houdt alles stevig. Benny Horowitz geeft snelle tracks met zijn drums vasthoudende beweging. Alex Rosamilia voegt kleine melodische gitaardetails rond de hoofdakkoorden toe. High Lonesome en The Patient Ferris Wheel profiteren van die heldere structuur en dat rusteloze spel. Ze weten waar ze heen willen, maar blijven onderweg interessant.
De beperkte wereld heeft een keerzijde. Auto's, oude platen en liefdesverdriet lijken soms uit één geïdealiseerde herinnering te komen. Verschillende tracks delen dezelfde warme gloed. Vooral Bruce Springsteens invloed is lastig van Fallons eigen schrijversstem te scheiden. Soms geven de verwijzingen meer herkenning dan ontdekking.
Here's Looking at You, Kid verdient zijn lage tempo met open zang en een helder gevoel van gemiste verbinding. Dat geeft de luide songs een emotioneel tegenwicht. The '59 Sound slaagt doordat herinnerde muziek voor deze band nog steeds helpt verlies te begrijpen. De sterkste melodieën maken het gemakkelijk daarin mee te gaan.
