Gish
The Smashing Pumpkins geeft zijn gitaarrock op Gish een sterk psychedelisch karakter. Het geluid is zwaar, maar de aantrekkingskracht komt uit de lagen en intensiteitswisselingen binnen de songs. De ritmesectie geeft de gitaren een stevige basis en bewegingsruimte. Als verzameling melodieën is het album minder constant. De beste uitvoeringen zijn wel uitgesproken.
I Am One maakt meteen indruk met drums en een grote riff. Leadpartijen voegen spanning toe. De rustige baspassage onderbreekt het volle geluid op een nuttig moment.
Siva verbindt ook rustige sfeer en een krachtige bandreactie. Drums drijven de verandering. Daardoor maakt de terugkerende leadgitaar meer indruk.
Rhinoceros kiest trager en ruimtelijker. Gelaagde gitaren geven de melodie een aantrekkelijk dromerig karakter en tonen een andere kant van de zwaarte. Crush is zachter. Bas en rustige gitaarklanken laten de muziek in een andere stemming landen.
Ook het rustige einde is waardevol. D'Arcy Wretzky zingt de lead in Daydream. Akoestische gitaar en strijkers geven haar een zachte omgeving. Zo komt de plaat doeltreffend tot rust na de grote instrumentale passages.
Een deel van het andere materiaal gebruikt bekende ideeën te vaak. Gitaareffecten en volumewisselingen maken een uitvoering interessant zonder de song even memorabel te maken. De woorden onderscheiden zich minder dan de arrangementen. Het toegevoegde verborgen fragment verzwakt bovendien het zachte einde.
Toch heeft Gish genoeg muzikaal karakter om de ongelijkheid te accepteren. Gitaren hebben fantasie, drums zijn duidelijk aanwezig en rustige stukken geven nuttig contrast aan het zware spel. De beste songs tonen overtuigend hoe goed de band een groot geluid met een herkenbaar idee kan verbinden.
