Three Days Grace
Adam Gontier kan een eenvoudige frase laten klinken alsof hij haar te lang heeft ingehouden. Dat geeft het debuut van Three Days Grace veel kracht. Compacte gitaren, stevige ritmes en grote refreinen leiden hem door beschadigde relaties en ontsnappingsdrang. De formule is eenvoudig, maar werkt op zijn best opvallend goed.
I Hate Everything About You brengt de bekendste combinatie. De herhaalde gitaarfiguur opent onrustig. Gontier maakt de tegenstrijdige relatie ongemakkelijk, niet slim. De melodie werkt doordat ze naar een onopgelost probleem blijft teruggaan. Just Like You verzet zich openlijker. De weigering is algemeen en jeugdig, maar riff en voordracht geven genoeg karakter om niet helemaal geleend te klinken.
Home is donkerder en zwaarder. Een veilige plek wordt iets om te verlaten en Gontier geeft de bekende woorden emotionele focus. Wake Up verandert nuttig met akoestisch begin en open melodie. De verteller ontkomt minder aan zijn eigen verantwoordelijkheid. Dat is interessanter dan alleen weer beschuldigen. Ook Scared kiest een minder voor de hand liggende sfeer. Een gespannen riff en onzeker onderwerp wekken een indruk zonder alles uit te leggen.
De zwakke tracks tonen hoeveel een sterke melodie nodig is. Verschillende songs herhalen druk en ontlading zonder veel gevoelsdetail. De latere reeks verliest iets van de vroege scherpte. Toch is de kern stevig en de zanger herkenbaar. De beste ideeën zijn gemakkelijk te begrijpen zonder het ongemak weg te halen. Het debuut is ongelijkmatig, maar op zijn sterkst worden een paar zorgvuldig gekozen onderdelen iets dat je moeilijk loslaat.
