Walk Through Fire
Walk Through Fire zet Yola's stem centraal op een uitnodigende country-soulplaat. De arrangementen grijpen terug op een vroegere ontmoeting van soul, pop en country. Strijkers, orgel en steelgitaar geven rijkdom. Dan Auerbach maakt die periode in zijn productie duidelijk. De zang geeft meer doel dan een zorgvuldige herhaling van oude geluiden alleen.
Faraway Look introduceert Yola krachtig én beheerst. De melodie laat verschillende gevoelsnuances toe zonder iedere frase te hoeven aanzetten. Shady Grove is zachter. Een eenvoudige, memorabele melodie draagt volwassen teleurstelling. Haar stem kan makkelijk veranderen hoe groot een song voelt.
Ride Out in the Country kiest met fiddle en steelgitaar nadrukkelijker country. Ook het titelnummer hoort aan die kant. It Ain't Easier geeft de zang een sterkere gospelintensiteit. De benaderingen passen natuurlijk samen doordat melodieën en stemkarakter duidelijk blijven.
Lonely the Night laat ruimte voor een grotere uitvoering. De stemkracht wordt een van de hoofdmomenten. Still Gone gebruikt orgel en blazers voor directere soul. Keep Me Here kiest een andere warme route. Vince Gills meerstemmige bijdrage steunt zonder van de leadzang af te leiden.
De songs zijn doorgaans sterk. De liefde voor een oudere stijl wordt soms wel te duidelijk. Een paar bekende tekstbeelden lijken uit de traditie geleend in plaats van echt persoonlijk gemaakt. De smaakvolle productie houdt veel binnen dezelfde energie. Meer ritmische krachtswisselingen hadden de langzame passages duidelijker onderscheiden.
Ook met die beperkingen is Walk Through Fire makkelijk te waarderen. Yola geeft genoeg gevoel en eigenheid om de songs van haar te maken. Country en soul klinken natuurlijk vermengd, niet zorgvuldig gescheiden. De beste uitvoeringen verbinden een heldere melodie met een stem die teder én krachtig kan zijn. Het zelfverzekerde debuut maakt zijn bekende decor door warmte vaker sterk dan beperkend.
