Division
Op Division krijgt 10 Years meer ruimte voor melodie zonder de spanning uit de muziek te halen. Jesse Haseks stem blijft centraal staan. Hij beweegt tussen een ingehouden, ongemakkelijke toon en een veel groter refrein. Akoestische klanken en gelaagde arrangementen onderscheiden de songs. De plaat overtuigt het meest wanneer die details een gevoel aanscherpen in plaats van het alleen te versieren.
Actions & Motives opent direct. De beweging geeft de stem een stevige basis en de melodie trekt meteen de aandacht. Beautiful is beheerster. De toegankelijke vorm draagt een kritische blik op uiterlijk en de druk om aan een ideaal te voldoen. De melodie maakt het idee helder zonder de stemming vrolijk te maken.
Russian Roulette brengt de rustige en zware kant in een bekende, maar doeltreffende vorm samen. Hasek kan een ingehouden frase net zo gespannen laten klinken als het stuk erna. De muzikanten verbinden songs vaak met verwante klanken. Er is genoeg variatie om te voorkomen dat alles één grijze massa wordt. Ook het zachte So Long, Good-bye profiteert van een duidelijke emotionele focus.
Soms haalt de productie kracht uit de contrasten. Gitaren en zang passen zo keurig bij elkaar dat een potentieel moeilijk moment al te gemakkelijk opgelost klinkt. Picture Perfect (In Your Eyes) is de twijfelachtigste uitbreiding. De lange coda en gesproken passage verdiepen de song minder dan het arrangement lijkt te verwachten. De ambities zijn gemakkelijker te waarderen dan elke keuze waarmee ze worden uitgevoerd.
Toch heeft Division meer persoonlijkheid dan het brede moderne-rockgeluid eerst doet vermoeden. De sterkere melodieën blijven herkenbaar en Hasek maakt de persoonlijke worsteling achter bekende onderwerpen hoorbaar. De plaat heeft gevoel voor sfeer, ook als de extra details afleiden. De beste songs vinden de juiste balans tussen een helder refrein en een stemming die niet zomaar oplost.
