Minus the Machine
Minus the Machine geeft 10 Years ruimte tussen zware rock en sfeervoller materiaal. Jesse Haseks zang verbindt de benaderingen. De drums brengen goede energie rond zijn stem. De plaat bevat sterke uitvoeringen, al leveren de koerswisselingen niet altijd even complete of overtuigende songs op.
Het titelnummer zet de combinatie snel neer. Een sfeervolle opening maakt plaats voor stevige riffs. Rustige coupletten en krachtige refreinen geven een duidelijk contrast. Battle Lust zet de zware aanpak voort. Haseks stem blijft centraal, zodat niet alles van agressievere instrumenten afhangt.
Sleeper is een van de duidelijkste hoogtepunten. Actief gitaarspel en rustige ruimte geven de zang een goede omgeving. Haseks lange noten bieden een sterk houvast. Melodie en intensiteit ondersteunen hier hetzelfde idee.
Tightrope brengt een andere kleur met piano en een donkere elektronische sfeer. De gitaarsolo versterkt de beschouwende stemming. De zang houdt het arrangement emotioneel samen. Die bredere vorm overtuigt meer dan alleen een poging om het bekende geluid zwaarder te maken.
Ook het einde heeft richting. Birth--Death biedt een sombere instrumentale passage vóór ...And All the Other Colors. Drums en gelaagde zang geven die laatste song een stevige vorm. De band vindt een goede balans tussen melodie en een ruimer arrangement.
Andere delen zijn minder geslaagd. Forever Fields (Sowing Season) en Dancing With the Dead eindigen moeizaam. Sommige zware zangkeuzes leveren minder op dan de kracht ervan suggereert. De productie kan gitaar en stem ook te gedempt laten klinken. Ideeën die al een duidelijkere vorm nodig hebben, verliezen daardoor impact.
Die problemen maken Minus the Machine wisselvallig. Het werkt het best wanneer Haseks expressieve stem en de ritmesectie een arrangement richting geven. Er is genoeg materiaal om aandachtig naar terug te keren. Sterkere overgangen en onderscheidender melodieën zouden de hele plaat beter bij de hoogtepunten laten aansluiten.
