Letting Go
Earshot heeft op Letting Go eerder een overtuigend geluid dan een overtuigende eigen identiteit. De gitaren zijn gespannen en vol, de band speelt hecht en Will Martin geeft de refreinen kracht. Het debuut heeft genoeg goed materiaal om die kwaliteiten te laten tellen. Het blijft tegelijk zo dicht bij bestaande alternatieve metal dat de eigen persoonlijkheid moeilijk van de invloeden te scheiden is.
Headstrong begint met een kolkende gitaarpartij en donkere, melodieuze zang. Het zet de sfeer doeltreffend neer en houdt het spel beheerst als de muziek zwaarder wordt. Get Away maakt met het refrein directer indruk. Martin geeft de melodie genoeg bereik en urgentie om de bekende ingrediënten te overstijgen.
De stem staat centraal. Rustige zang laat ruimte rond een couplet voordat een krachtige frase het refrein gewicht geeft. Die beweging houdt aandacht vast. De gelijkenis met Maynard James Keenan is alleen moeilijk te negeren. Earshot klinkt vaak vaardig zonder volledig los te staan van het muzikale terrein waarop de band werkt.
Wake Up benut enkele veranderingen beter. Een minder eenvoudig couplet maakt plaats voor een veel zwaarder refrein. Zo worden wisselende arrangementen aan een duidelijke melodie verbonden. Tempowisselingen en pauzes elders tonen ook de wens om de basis aan te passen. Die ideeën houden het actief, al verrassen ze weinig.
This World geeft een directere rockaanpak en daarmee nuttige variatie. Toch keert de plaat terug naar vergelijkbare patronen: krachtige openingen, kleine coupletten en grote refreinen. De muzikanten laten het werken. Over de hele speelduur wordt alleen duidelijk hoeveel songs dezelfde gewoonten delen.
Letting Go is een boeiende maar beperkte kennismaking. Sterke zang, vakkundig spel en refreinen die blijven hangen geven eigen aantrekkingskracht, vooral voor liefhebbers van deze zware rock. De beste songs suggereren een band met bruikbare ideeën. Earshot moet een persoonlijkere taal ontwikkelen voordat die ideeën ook volledig eigen klinken.
