From Birth to Burial
De zwaarste delen van From Birth to Burial horen bij iets interessanters dan volume. Jesse Hasek klinkt ook in heldere zang onrustig. De gitaren laten achter hun kracht vaak een vreemde sfeer achter. 10 Years maakt de verhouding tussen die kwaliteiten tot de belangrijkste kracht. De agressie geeft de melodieën een moeilijke omgeving om zich doorheen te werken.
“Triggers and Tripwires” is bijzonder effectief. De drums slaan hard, de gitaren blijven melodieus en Haseks hardere zang verandert de emotionele druk echt. “Selling Skeletons” benut zijn hoge register ook sterk, al heeft de brede aanval minder karakter dan de beste arrangementen. Het titelnummer zet de donkere stemming neer met een rustig begin dat instabieler wordt zodra instrumenten aansluiten. De lagen laten het uiteindelijke gewicht verdiend voelen.
De band vindt afwisseling zonder het geluid volledig te verlaten. “Vertigo” brengt een duidelijker popritme in de onrust. “The River” geeft drums en stem een sterke rol, alsof de song wordt gedreven door de behoefte iets te zeggen. “Survivors?” is ruimer en spookachtiger. Er blijft genoeg lucht rond Hasek om zijn frasering te laten tellen. Dat is waardevol omdat meerdere zware passages elders vergelijkbare spanning zoeken. De plaat kan gelijkvormiger klinken dan het gedetailleerde spel verdient.
De overgang van “Miscellanea” naar “Moisture Residue” is de beste beslissing in het slot. Piano wordt prominenter en de zachte afsluitende stem geeft de eerdere agressie een andere betekenis. Het voelt als iemand die na een ruzie alleen achterblijft. From Birth to Burial leunt soms op gewicht waar een scherpere melodische wending zou helpen. Rustige details houden de kracht betekenisvol. Het einde toont wat de sterkere songs goed doen: onrust van vorm laten veranderen, in plaats van haar alleen harder te laten voelen.
