Eat the Elephant
De piano verandert de sfeer van Eat the Elephant. A Perfect Circle laat het instrument veel gewicht dragen en geeft Maynard James Keenans observaties een beschouwender omgeving. Het is een doordachte plaat, waarvan de impact even sterk van melodieën als van klachten afhangt.
Het titelnummer opent klein, met zachte drums en afgemeten zang. Disillusioned is ook geduldig en laat de zorgen over afleiding uit een ruim arrangement opkomen. De songs vragen aandacht van dichtbij. Hun rust heeft een doel, ook al maakt het lage tempo het begin minder scherp afgebakend dan mogelijk was.
The Doomed maakt het drama concreter. Het marcherende ritme en de zwaardere aanval geven Keenans beheerste stem scherpte. De oordelen komen directer aan. Ook TalkTalk profiteert van steviger gitaar. De intensiteit werkt doordat ze door een al opgebouwde sfeer heen snijdt.
So Long, and Thanks for All the Fish slaagt verrassender. De heldere melodie geeft de apocalyptische humor een ongemakkelijke vrolijkheid. Ze nodigt zo uit dat de somberte bijna pas achteraf aankomt. Dat verschil bepaalt het karakter. Zulke afzonderlijk herkenbare momenten had de plaat vaker kunnen gebruiken.
Andere songs laten zich minder gemakkelijk onthouden. Delicious heeft een herkenbare stemming, maar geen even sterke melodische lijn. Keenans steeds ingehouden stem laat verschillende onderwerpen emotioneel op elkaar lijken. Subtiliteiten zijn er genoeg, maar een detail geeft niet vanzelf reden om terug te komen.
Get the Lead Out eindigt met elektronica en een onrustige puls en zoekt verder buiten de vertrouwde gitaren. Die nieuwsgierigheid verdient waardering. De beste songs, vooral The Doomed en So Long, and Thanks for All the Fish, gebruiken rust om scherp iets uit te drukken. Over de hele plaat blijft de uitvoering soms zo afstandelijk dat het lastig wordt mee te voelen met wat de songs willen blootleggen.
