Mer de Noms
Op 3 Libras maakt Mer de Noms de meeste indruk. De getokkelde gitaar en strijkers geven Maynard James Keenan een kwetsbare omgeving. Het nummer groeit rond zijn stem zonder die nabijheid kwijt te raken. A Perfect Circle kan zwaar spelen, maar de aandacht voor een rustigere melodie is net zo belangrijk.
Billy Howerdels gitaarcomposities geven dit debuut zijn identiteit. Zijn partijen hebben genoeg beweging en klankkleur om al vóór de zang een sterke sfeer neer te zetten. The Hollow is een bijzonder effectieve opener. Het ritme stuwt door en de zang klinkt tegelijk dringend en beheerst. De band is vanaf het begin gericht aan het werk.
Magdalena kiest een afgemetener route. Bas, drums en gitaar bouwen spanning rond Keenan op en laten het refrein vervolgens groter worden. De afzonderlijke instrumenten blijven goed te volgen. Daardoor klinkt het als een gezamenlijke uitvoering, in plaats van een zanger voor een grote gitaarachtergrond.
Judith zoekt de confrontatie openlijker op. De krachtige riff en scherpe zang maken het meteen tot een hoogtepunt. Het hele arrangement draagt de woede. Orestes laat daarna zien dat intensiteit ook anders kan ontstaan. Het bouwt langzamer op, met beheerste zang voordat de muziek opengaat. Keenan geeft die veranderingen een duidelijke emotionele richting.
De plaat gaat ook goed om met verschillende groottes. Tussen de omvangrijkere songs zitten korte instrumentale passages en rustigere wendingen. Daardoor hoeven de sterkste refreinen niet meteen tegen een volgende volle aanval op te boksen. Het geluid is zwaar, maar laat ook kleine gitaar- en strijkersdetails doorkomen.
Mer de Noms is een zelfverzekerd debuut met een herkenbare eigen klank. De beste songs combineren expressieve zang met arrangementen die zelf iets vertellen. Wie houdt van sfeer, melodie en zware gitaren, vindt hier genoeg. Judith toont de kracht van de band. 3 Libras en Orestes laten horen hoeveel gevoel er al vóór het hoogste volume kan ontstaan. Juist die breedte maakt de plaat sterk.
