In Our Bones
Chrissy Costanza laat In Our Bones zelfverzekerder klinken dan het vertrouwde materiaal doet vermoeden. Ze kan een helder poppunkrefrein stevig brengen en daarna zachter zingen zonder naar een andere band over te stappen. Against the Current bouwt het debuut rond die beweeglijkheid. Gitaren en synthesizers geven songs met duidelijke vaart vorm.
“Running with the Wild Things” bereikt dat meteen. Het ritme dringt aan, het refrein opent breed en Costanza houdt de melodie vast in drukke frasen. “Forget Me Now” benadert onbetrouwbare vrienden vergelijkbaar. Afwijzing wordt iets snels en aangenaams. De onderwerpen zijn niet ongewoon, maar de uitvoeringen geven de houding karakter.
Het titelnummer vertelt meer. In de zachte omgeving telt een klein gebaar. Costanza behandelt de verandering met goed oordeel. De song heeft niet de volle openingskracht nodig om te overtuigen. Dat aanpassingsvermogen telt op een plaat tussen elektronische popklanken en directe gitaren. “Blood Like Gasoline” toont die laatste kant sterk en geeft nuttige extra energie.
De beperkingen zitten vooral in de composities. “Runaway” werkt als opbeurende poprock, maar komt tekstueel zelden voorbij bekende uitdrukkingen. “Brighter” en “Wasteland” hebben minder karakter dan het sterkste materiaal. De stem moet daar het meeste interessante leveren. Duidelijker situaties naast duidelijke refreinen zouden een eigener plaat geven.
Toch overtuigt de warmte. De productie houdt muzikale elementen hoorbaar. De muzikanten blijven op een duidelijke melodische beloning afgaan. In Our Bones is het sterkst wanneer Costanza de omvang van haar uitvoering bij het gevoel aanpast. Dan hoor je een interessantere identiteit dan de gewone boodschappen over jeugd en zelfvertrouwen eromheen.
