Land of the Midnight Sun
Op Land of the Midnight Sun introduceert Al Di Meola zich als bandleider met meer ideeën dan alleen snel gitaarspel. Elektrische jazz, rock en Latijns-Amerikaanse ritmes worden afgewisseld met akoestische passages. Soms wordt de technische drukte vermoeiend. De beste stukken geven het vakmanschap een sterk ritmisch of melodieus doel. De kleinschalige uitvoeringen zijn daarbij net zo belangrijk als de drukke.
The Wizard begint met een energieke combinatie van gitaar, drums en percussie. De veranderingen houden het arrangement actief. De melodie geeft het spel een duidelijk uitgangspunt. Di Meola klinkt zelfverzekerd als onderdeel van de groep, niet als een losstaande solist erboven. Het titelnummer neemt meer tijd en beweegt tussen rustige passages en krachtige elektrische partijen. De breedte maakt indruk, al verliest de lange ontwikkeling af en toe vaart.
Sarabande from Violin Sonata in B Minor zorgt voor een goede onderbreking. De korte Bachbewerking vervangt de drukte van de band door ingetogen akoestisch spel. Het laat een andere vorm van precisie horen en geeft de plaat een welkom rustpunt.
Love Theme from Pictures of the Sea werkt minder goed. De zachte zang heeft niet hetzelfde karakter als het instrumentale materiaal. Het stuk blijft wat licht naast de sterke composities eromheen. Een ander geluid is op zichzelf welkom, maar deze song haalt minder uit die verandering.
Suite: Golden Dawn keert terug naar een bredere instrumentale aanpak. De delen gaan van dringend spel naar kalmte en daarna een funkachtigere groove. De wisselende verhouding tussen bas, toetsen en gitaar houdt de lange vorm bij elkaar. Sommige overgangen blijven abrupt.
Short Tales of the Black Forest biedt de aantrekkelijkste afwisseling. Di Meola's akoestische gitaar en Chick Corea's piano spelen lichter op elkaar in. Er is genoeg beweging om levendig te blijven zonder ieder moment op te vullen. Juist doordat de muziek kan ademen, werkt het als een sterk slot.
Het debuut is wisselvallig. Door de variatie krijgt het veeleisende spel wel een passende context. Di Meola maakt vooral overtuigend indruk wanneer het arrangement meer biedt dan een demonstratie van snelheid.
