I.O.U.
I.O.U. geeft Allan Holdsworths ongewone gitaarstijl een compacte, gerichte omgeving. Vloeiende leadlijnen, rijke akkoorden en een wendbare ritmesectie komen samen. Songs met zang staan naast instrumentale stukken. De plaat is daardoor toegankelijker dan de technische reputatie misschien doet vermoeden. Het spel vraagt veel, maar de arrangementen laten duidelijk ruimte voor melodie.
De gitaarklank is een belangrijk deel van de aantrekkingskracht. Heldere passages kunnen aan toetsen doen denken. Lange solofrases verbinden de noten bijzonder soepel. De harmoniewisselingen geven die lijnen iets onrustigs. Het is complexe muziek, maar de vloeiende beweging voorkomt dat het als een reeks losse oefeningen klinkt.
The Things You See introduceert de zangkant. Paul Williams geeft het onrustige bandspel een herkenbare melodieuze stem. Dat contrast werkt zonder de instrumenten ondergeschikt te maken. Checking Out en Out from Under brengen zijn stem terug en laten de aandacht rond de gitaar wisselen.
Where Is One laat horen hoe sterk de muziek op een lager tempo kan werken. De rustigere begeleiding geeft de harmonie meer ruimte. Ook Shallow Sea biedt bezinning. De plaat kan zo tussen de actieve uitvoeringen even tot rust komen.
Letters of Marque trekt het samenspel verder open. De improviserende beweging geeft Holdsworth ruimte. Bas en drums blijven tegelijk belangrijk voor de vorm. Paul Carmichael legt een stevige basis. Gary Husband houdt het ritme soepel en alert. Hun bijdrage maakt dit tot een groepsuitvoering, geen gitarist boven een vaste begeleiding.
De dichtheid blijft voor sommige luisteraars een drempel. Wisselende akkoorden en snelle frases vragen meer aandacht dan een directe rocksong. De zang maakt dat slechts gedeeltelijk makkelijker.
I.O.U. beloont de aandacht met melodieuze details en nauw verbonden instrumentale partijen. Holdsworth maakt een eigen geluid. De band weet zijn ideeën zowel beweging als structuur te geven.
