Gravity
Op Gravity geeft Anekdoten de donkere progressieve rock meer ruimte en melodie. Zware bas en Mellotron blijven belangrijk. Akoestische passages en rustige zang krijgen alleen een grotere rol. Het werkt goed: de plaat houdt gewicht en maakt plaats voor een minder agressieve spanning.
Monolith opent sterk. Bas en wisselende ritmes geven kracht onder gitaar en toetsen. De zang vergroot de onrustige stemming. Ricochet gebruikt een vergelijkbaar diep geluid zachter. Stem, Mellotron en gitaar komen samen in een bijzonder aantrekkelijk arrangement. De ingetogen orgelsolo laat horen hoeveel een klein detail kan toevoegen.
The War Is Over verandert de omgeving. Akoestische gitaar en dromerige zang maken de song zacht. De toetsen houden hem verbonden met de rest. The Games We Play is nog lichter en geeft vóór het einde een korte, bijna speelse pauze.
What Should But Did Not Die bouwt zorgvuldig een donkere sfeer op. De spanning kondigt een grote ontlading aan. De band houdt alleen de controle en laat niet iedere stijging in een duidelijke explosie eindigen. SW4 klinkt opener. Achtergrondstemmen geven kleur rond een kale, melancholieke uitvoering.
Het titelnummer brengt de zware en ruime kanten goed samen. Gitaar en Mellotron ontwikkelen zich naast de zang. Het ritme wordt gaandeweg krachtiger. Seljak sluit zonder zang af. De instrumenten mogen verder uitpakken en houden het onrustige karakter vast.
De plaat vraagt aandacht voor een vrij smal emotioneel bereik. Rustige passages kunnen gereserveerd klinken. De verschillende stijlen nemen de vertrouwde melancholie niet helemaal weg.
Gravity slaagt met sterke melodieën en beheerste arrangementen. De oudere psychedelische kleuren horen bij songs die duidelijk bewegen. Ze zijn geen losse versiering. Het is overtuigende Anekdoten voor wie sfeer en samenspel net zo belangrijk vindt als een zware riff.
