Until All the Ghosts Are Gone
Anekdoten maakt zijn vertrouwde geluid op Until All the Ghosts Are Gone overtuigend. De Zweedse groep combineert krachtige bas, ruwe gitaar en rijke Mellotron met ruimte voor rustig spel. De wortels in oudere progrock zijn duidelijk. Sterke arrangementen geven de muziek alleen meer betekenis dan eenvoudig het verleden opnieuw spelen.
Shooting Star begint zwaar. Orgel en gitaar antwoorden elkaar boven een stevig ritme. Mellotron legt een extra laag rond de riffs. De lange opening laat de muzikanten sfeer ontwikkelen zonder de lichamelijke impact kwijt te raken.
Get Out Alive gaat verder met dicht gitaar- en toetsenspel. Een sfeervollere leadpartij verbreedt daarna het arrangement. Daaronder blijft het ritme actief. Zo verbindt de band een groot geluid met afzonderlijke details die de moeite waard blijven om te volgen.
Writing on the Wall is een ander hoogtepunt. De gitaar komt vanuit de toetsenklanken in een opener omgeving terecht. Veranderingen in ruimte worden daardoor even belangrijk als de zware passages.
Zachte muziek biedt nuttig contrast. Theo Travis speelt fluit in If It All Comes Down to You. Het titelnummer geeft de zang een traag akoestisch arrangement. Die extra kleuren passen natuurlijk binnen de plaat. De gastbijdragen voelen niet los van de band.
Our Days Are Numbered geeft een onrustiger instrumentaal einde. Stuwende bas en drums ondersteunen gitaar. Gustav Nygrens saxofoon duwt het laatste deel naar een sterker hoogtepunt. Zo krijgt het slot een effectieve energiestijging.
De beperkingen zijn bekend. De muzikale taal verrast weinig en de dikke mix verliest helderheid wanneer instrumenten samenkomen. Toch wegen composities en uitvoeringen zwaarder dan die bezwaren. Until All the Ghosts Are Gone is een stevige, sfeervolle progplaat met genoeg melodische kracht om het gewicht richting te geven.
