The Joy of Motion
De groove van Physical Education geeft The Joy of Motion meteen een ingang. Animals as Leaders laat de gitaar percussief zijn zonder haar melodieuze rol te verliezen. Korte, scherp geplaatste noten maken een ritme dat ingewikkeld en prettig tegelijk is. De techniek is opmerkelijk, maar het karakter zit vooral in hoe natuurlijk het beweegt.
Tosin Abasi en Javier Reyes delen de gitaarrol uitzonderlijk flexibel. Een laag ritmisch motief kan een lichter akkoordpatroon worden. Een leadlijn kan kort antwoorden in plaats van steeds solo te spelen. Matt Garstka verbindt de veranderingen met zijn drums. Zijn spel is gedetailleerd genoeg om los te boeien, maar maakt het gitaararrangement meestal juist begrijpelijker. Het trio luistert naar elkaar, in plaats van alleen naast elkaar indruk te maken.
Another Year geeft de jazzinvloed een warmere, ontspannen omgeving. De melodie heeft een heldere vorm. De ritmische details tillen haar op zonder het verloop te verstoren. Air Chrysalis bouwt de sfeer geleidelijker, met aangehouden tonen en zware passages die de schaal veranderen. Het nylonsnarige karakter van Para Mexer geeft een andere waardevolle klank. De plaat wordt breder zonder uiteen te vallen. Deze contrasten houden de nieuwsgierigheid toegankelijk buiten de moeilijkheid van het spel.
Soms nemen de rustige passages zoveel spanning weg dat een stuk eerder aangenaam dan herkenbaar wordt. Het heel heldere instrumentale geluid kan ook emotioneel afstandelijk voelen. De sterkste tracks antwoorden met memorabele frases en een duidelijke interne beweging. Vooral The Future That Awaited Me houdt een melodieus idee goed op zijn plek binnen het veranderende ritme. De prestatie zit in hoe veeleisende techniek een uitnodigende muzikale taal wordt. Er valt veel nauwkeurig te bekijken, maar de beste momenten brengen hun energie zonder analyse over. Het plezier zit al in hoe de partijen samenkomen.
