The Death of Peace of Mind
De interessantste zware klanken op The Death of Peace of Mind komen vaak laat in een song. Bad Omens laat eerst een beat, nabije stem of kleine synthesizerfiguur de sfeer zetten. Dat geduld geeft het beste materiaal meer eigenheid dan de metalcorebasis alleen. Noah Sebastians cleane zang draagt veel details.
Concrete Jungle maakt de aanpak duidelijk. De terughoudendheid laat het latere vervormde gewicht als een echte verandering voelen. Het titelnummer werkt nog beter. Sebastians ademende zang blijft dichtbij terwijl de klanken bedreigender worden. De zware passages werken doordat er zonder hen al spanning was.
Like A Villain heeft een steviger rockvorm. Een memorabel refrein en zorgvuldig geplaatste gitaren verbinden de verschillende interesses. Just Pretend trekt met een brede melodie vergelijkbaar aan. Er zit genoeg gevoel in de stem om het gepolijste arrangement persoonlijk te houden. Zo schrijft de band effectief naar directe emotionele ontlading.
De elektronica werkt wisselend. What do you want from me? heeft een ritmisch karakter en gebruikt zijn synthetische puls als hoofdidee. Het gladdere midden is minder constant. Verschillende songs blijven in dezelfde zanghoogte en sfeer zonder melodieën die ze genoeg onderscheiden. Dat kleine verschil in karakter verzwakt de vaart van de reeks.
ARTIFICIAL SUICIDE geeft later een noodzakelijke schok. De strakke, rauwe opbouw verbindt de harde stem goed met de elektronica. Het ontlaadt anders dan de melodieuze refreinen. De agressie heeft een concrete ritmische vorm, niet alleen meer gitaarvolume.
De plaat bevat sterke ideeën en uitstekende songs die daar vorm aan geven. De zachte passages zijn essentieel, ook wanneer losse tracks er minder mee doen. Bad Omens overtuigt vooral als intimiteit en impact hetzelfde arrangement delen en elkaar sterker maken.
