This Is How the World Ends
Het rustige begin van This Is How the World Ends laat Badflower onzeker klinken voordat het volume komt. “Adolescent Love” gebruikt akoestiek en beheerste zang van Josh Katz om naar een vroege relatie terug te kijken. Kleine details maken het gevoel duidelijk zonder een groot refrein. Een van de overtuigendste beslissingen.
De plaat valt snel harder aan. “Fukboi” is kort en agressief. “Johnny Wants To Fight” verbindt punkkracht met een herkenbaar personage. Gitaren en drums geven Katz' scherpe zang iets stevigs om tegenin te werken. “Family” is groter van inhoud. Beheerste spanning groeit naar een stem die steeds moeilijker te bedwingen klinkt. Het verhaal over beschadigd contact werkt omdat de verteller zichzelf niet veilig buiten het probleem kan zetten.
“Don't Hate Me” gebruikt vergelijkbaar zelfbewustzijn met een toegankelijke melodie. Hulp willen en andermans oordeel afwijzen geeft meer diepte dan een gewone verdrietverklaring. Elders zijn personages minder zeker uitgewerkt. “Stalker” kiest een lelijk perspectief zonder de afstand tussen uitvoerder en verteller duidelijk genoeg te maken. Het ongemak levert daardoor te weinig op. Sommige bredere klachten vervangen ook een concrete situatie door een makkelijk doelwit. De woede werkt beter wanneer er iets precies te onderzoeken valt.
“Machine Gun” vindt die precisie in militaire dienst en de gevolgen daarvan. Het menselijke verlies wordt duidelijker dan in algemene uitbarstingen. Het rustige slot “My Funeral” vraagt opnieuw wat iemands handelen voor anderen betekent. De laatste stijging heeft minder eigenheid dan de beheerste opening. This Is How the World Ends heeft sterke uitvoeringen en uitstekende songs, naast keuzes die de bedoeling van het provoceren vertroebelen. Het beste schrijven laat Katz tegelijk kwetsbaar en betrokken bij het probleem zijn. “Family” maakt die spanning bijzonder echt.
