The Things We Think We're Missing
The Things We Think We're Missing omringt zijn melodieën met een dikke laag gitaar. Balance and Composure combineert de directheid van emo met tragere alternatieve rock. Jon Simmons' stem staat binnen het geluid, in plaats van er ver bovenuit te komen. Het resultaat is zwaar en uitnodigend, al maakt dezelfde dichte sfeer delen van het album moeilijker te onderscheiden.
Parachutes is een krachtige kennismaking. Gitaar en drums komen urgent binnen en Simmons zoekt een ruwer register op. Lost Your Name verlaagt het tempo zonder veel gewicht weg te nemen. Het begin maakt de aantrekkingskracht duidelijk: eenvoudige emotionele lijnen in een groot, onrustig geluid.
Back of Your Head gebruikt contrast beter. Rustige passages geven plotselinge zang- en gitaaruitvallen een duidelijker doel. De nevel verwijdert de vorm niet. Tiny Raindrop kiest een directere melodie, met een refrein dat door vervorming heen te volgen blijft. Sfeer werkt het best met een sterke song eronder.
Reflection is ook een hoogtepunt. De zachte vroege omgeving laat de grote riff zwaarder aankomen. Simmons blijft in het arrangement en geeft een ruwe melodische lijn, in plaats van alleen om volume te strijden. Zo goed geplaatste intensiteit maakt een vertrouwd geluid overtuigend.
Niet alles heeft dezelfde impact. Keepsake zwerft zonder duidelijke bestemming. Andere songs delen een middentempo en brede gitaarklank. De verzorgde productie verzacht ook wat ruwheid die het spel scherper kon maken. Soms lijkt de stem minder betrokken dan het muzikale gewicht vraagt.
Toch is dit een aantrekkelijke ontmoeting van kwetsbare zang en zware alternatieve rock. De beste melodieën overleven de drukte. Sterke volumewisselingen maken de stemming fysiek. Een kortere, afwisselender reeks zou scherper zijn geweest. The Things We Think We're Missing heeft genoeg goede songs om ook de ongelijke stukken te doorlopen.
